Η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να σχεδιάσει ένα ολόκληρο αεροσκάφος ήδη από το επόμενο έτος

Will Roper, ceo Istari Digital (photo ©Giuliana Ferraino)

Η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκεται  στο κατώφλι μιας ιστορικής μετάβασης: από εργαλείο υποστήριξης των μηχανικών σε πλήρως αυτόνομο σχεδιαστή σύνθετων συστημάτων. 

Ο William Roper, συνιδρυτής και CEO της Istari Digital, περιγράφει με εντυπωσιακή σαφήνεια το μέγεθος της αλλαγής. Πιστεύει ότι ήδη από το επόμενο έτος θα μπορούσαμε να δούμε το πρώτο αεροσκάφος σχεδιασμένο εξ ολοκλήρου από AI. 

Η πρόβλεψη δεν είναι θεωρητική. 

Η Blue Origin έχει ήδη χρησιμοποιήσει AI για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει μια μπαταρία για χρήση στη Σελήνη, με την Istari να παρέχει τα συστήματα ασφαλείας και τους μηχανισμούς ελέγχου που επιτρέπουν σε ανθρώπους να πιστοποιήσουν κάθε βήμα της διαδικασίας.Το εντυπωσιακό στοιχείο δεν είναι μόνο η ταχύτητα, καθώς διαδικασίες που απαιτούσαν μήνες ή χρόνια ολοκληρώνονται πλέον σε λίγες ημέρες. Είναι η πλήρης αυτοματοποίηση του κύκλου ανάπτυξης: από τις απαιτήσεις και τον σχεδιασμό μέχρι τις προσομοιώσεις και την κατασκευή. Παρ’ όλα αυτά, ο Roper επιμένει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να πιστοποιεί τον εαυτό της. «Ένα σύστημα δεν μπορεί να είναι ο ίδιος του ο επιθεωρητής», τονίζει, εξηγώντας ότι η αξιοπιστία θα προκύψει μόνο μέσα από ανεξάρτητους ελέγχους, εξωτερικά συστήματα ποιότητας, δοκιμές με ξεκάθαρα αποτελέσματα και προσεκτικά επιλεγμένα δεδομένα. Η φιλοσοφία αυτή οδηγεί στο μοντέλο της «ψηφιακής εργοστασιακής παραγωγής»: μια δομημένη διαδικασία όπου η AI λειτουργεί μέσα σε αυστηρά καθορισμένα πλαίσια, όπως ακριβώς οι εργαζόμενοι σε μια γραμμή παραγωγής αεροσκαφών.

Η μετάβαση αυτή δεν καταργεί τον ρόλο των μηχανικών τον μετασχηματίζει. 

Ο Roper χρησιμοποιεί μια εύστοχη αναλογία από τη μουσική: ο καλλιτέχνης δημιουργεί το υλικό, αλλά ο παραγωγός καθορίζει την ποιότητα πριν κυκλοφορήσει. Στο νέο περιβάλλον, οι μηχανικοί θα γίνουν επιθεωρητές ποιότητας, αρχιτέκτονες διαδικασιών και σχεδιαστές δοκιμών. Η εκτέλεση θα γίνεται από πράκτορες AI που εργάζονται αδιάκοπα, χωρίς διακοπές και χωρίς τους περιορισμούς της ανθρώπινης ταχύτητας. 

Η εκπαίδευση θα χρειαστεί να προσαρμοστεί ριζικά. Ο Roper, καθηγητής στο Georgia Tech, υπογραμμίζει ότι καμία πτυχή της κοινωνίας δεν θα μείνει ανεπηρέαστη. Θα πρέπει να μάθουμε όχι μόνο να χρησιμοποιούμε την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά και να μην την εμπιστευόμαστε άκριτα. Η συμβουλή του προς την πεντάχρονη κόρη του είναι χαρακτηριστική: να ξεκινήσει από αυτό που αγαπά και να φανταστεί το μέλλον του μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη.

Το κόστος παραμένει εμπόδιο για μικρές επιχειρήσεις, αλλά η τάση είναι καθοδική. Παράλληλα, η ευθύνη για προϊόντα που σχεδιάζονται από AI παραμένει ξεκάθαρη: η εταιρεία που κατασκευάζει το προϊόν είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια και τη συμμόρφωση. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να πιστοποιήσει ότι έκανε σωστά τη δουλειά της, ούτε να αναλάβει νομική ευθύνη.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, ο Roper βλέπει την τεχνητή νοημοσύνη ως νέο πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Δεν θα υπάρξει μια μεγάλη ανακάλυψη που θα καθορίσει τον νικητή, η υπεροχή θα κριθεί από τη συνεχή και αδιάκοπη καινοτομία. Η παγκόσμια διακυβέρνηση της AI ίσως μοιάσει με το Internet: όχι κεντρικός έλεγχος, αλλά κοινά πρότυπα που επιτρέπουν συνεργασία.Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι η κυριαρχία των δεδομένων. 

Η Istari αναπτύσσει υποδομές που επιτρέπουν σε οργανισμούς να συνεργάζονται χωρίς να ανταλλάσσουν ή να παραχωρούν τα δεδομένα τους. Η αρχή είναι απλή: πρόσβαση στα δεδομένα εκεί όπου βρίσκονται, χωρίς αντιγραφή. Αυτό επιτρέπει σε εταιρείες και κυβερνήσεις να διατηρούν πλήρη κυριαρχία, ενώ συνεργάζονται σε κοινά έργα, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.

Όσο για το μέλλον, ο Roper προβλέπει ότι μέσα σε έναν χρόνο οι πράκτορες AI θα σχεδιάζουν πολύπλοκα συστήματα όπως αεροσκάφη, ενώ σε πέντε χρόνια κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί, καθώς η απόδοση των μοντέλων διπλασιάζεται κάθε επτά μήνες. 

Παρά τους φόβους και τις αβεβαιότητες, παραμένει αισιόδοξος. Πιστεύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να λύσει τα πιο σύνθετα προβλήματα της κοινωνίας, αρκεί να χτίσουμε ένα σύστημα ασφαλιστικών δικλείδων που θα κρατά τον κίνδυνο σε αποδεκτά επίπεδα και θα επιτρέπει την καινοτομία.

Με πληροφορίες από corriere.it