Σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου η μετριότητα συχνά περνά απαρατήρητη και η αδράνεια συγχωρείται, η παρουσία ενός υπουργού με έντονα χαρακτηριστικά αποτελεσματικότητας δεν είναι απλώς αξιοσημείωτη είναι ενοχλητική. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει με την περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη.
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικά ικανού, «πλήρους» υπουργού;
Πρώτον, η εργατικότητα. Ο υπουργός που δεν λειτουργεί με ωράριο, αλλά με αίσθηση αποστολής. Που είναι παρών, ενημερωμένος, ενεργός. Η πολιτική δεν είναι διαχείριση ρουτίνας είναι συνεχής μάχη με τον χρόνο και τα προβλήματα.
Δεύτερον, το όραμα. Όχι γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά συγκεκριμένη κατεύθυνση, στόχοι και προοπτική. Η ικανότητα να βλέπει κανείς πέρα από τη διαχείριση της καθημερινότητας και να χαράσσει πορεία.
Τρίτον, η αποτελεσματικότητα. Το τελικό κριτήριο. Όχι τι λες, αλλά τι κάνεις. Όχι υποσχέσεις, αλλά αποτελέσματα. Σε έναν κόσμο που κρίνει εκ του αποτελέσματος, η αποτελεσματικότητα είναι η απόλυτη πολιτική αξία.
Τέταρτον, η αγωνιστικότητα. Η πολιτική δεν είναι ουδέτερο πεδίο. Είναι σύγκρουση, πίεση, αντιπαράθεση. Ο υπουργός που αντέχει, που επιμένει, που δεν υποχωρεί εύκολα, είναι αυτός που τελικά προχωρά τα πράγματα.
Πέμπτον, η αμεσότητα και η ταχύτητα επίλυσης προβλημάτων. Οι κοινωνίες δεν αντέχουν την αργοπορία. Η γραφειοκρατία δεν είναι δικαιολογία. Ο πολίτης θέλει λύσεις και τις θέλει τώρα.
Έκτον, η επαφή με τον κόσμο. Όχι αποστειρωμένη πολιτική πίσω από γραφεία, αλλά πραγματική επικοινωνία. Κατανόηση των αναγκών, των αγωνιών, της καθημερινότητας.
Έβδομον, η ανθρωπιά & η εντιμότητα. Γιατί η πολιτική χωρίς ανθρώπινη διάσταση και καθαρότητα γίνεται τεχνοκρατική ψυχρότητα. Και αυτή δεν εμπνέει, ούτε κινητοποιεί.
Όγδοον, οι γνώσεις και η τεκμηρίωση. Ο σύγχρονος υπουργός δεν μπορεί να είναι απλώς πολιτικός. Πρέπει να είναι και γνώστης. Να γνωρίζει το αντικείμενό του, να στηρίζεται σε δεδομένα, να επιχειρηματολογεί με ουσία.
Όλα τα παραπάνω, όταν συνυπάρχουν σε υψηλό βαθμό στο ίδιο πρόσωπο, δημιουργούν μια σπάνια πολιτική φιγούρα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το σημείο τριβής.
Διότι ένας τέτοιος υπουργός δεν αφήνει περιθώρια. Δεν βολεύει ισορροπίες. Δεν συγκαλύπτει αδυναμίες του συστήματος. Αντιθέτως, τις αναδεικνύει απλώς και μόνο με το γεγονός ότι λειτουργεί διαφορετικά.
Και τότε, η επιτυχία γίνεται πρόβλημα.
Γιατί εκθέτει τη σύγκριση.
Γιατί ανεβάζει τον πήχη.
Γιατί δημιουργεί προσδοκίες.
Και σε ένα πολιτικό σύστημα που πολλές φορές έχει μάθει να λειτουργεί με χαμηλές απαιτήσεις, αυτό δεν συγχωρείται εύκολα.
Έτσι εξηγείται γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο έντονης κριτικής της αντιπολίτευσης. Όχι απαραίτητα μόνο για όσα κάνει, αλλά και για όσα συμβολίζει: μια διαφορετική αντίληψη για το πώς πρέπει να ασκείται η εξουσία.
Τελικά, ίσως το ερώτημα δεν είναι γιατί «χτυπιέται» ένας τέτοιος υπουργός.
Αλλά αν η κουλτούρα της αντιπολίτευσης μπορεί να αντέξει περισσότερους σαν αυτόν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.