Οκτώ νέα anti-drone για κρίσιμες υποδομές: θα μπουν επιτέλους και ελληνικά συστήματα;

Μπάμπης Παπασπύρος

Ανάμεσα στα εξοπλιστικά προγράμματα συνολικού ύψους περίπου 4,2 δισ. ευρώ που αποφασίσθηκαν στην συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στις 23 Ιουλ. 2026, εγκρίθηκε και η προμήθεια 8 anti-drone συστημάτων.

Η πληροφορία για την προμήθεια οκτώ προηγμένων anti-drone συστημάτων ισραηλινής προέλευσης για την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων (Βουλή των Ελλήνων, στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και στο Μέγαρο Μαξίμου) και επιλεγμένων περιοχών του Αιγαίου έρχεται να επιβεβαιώσει μια ευρύτερη πραγματικότητα: η απειλή από UAV δεν είναι πλέον θεωρητική, αλλά καθημερινή επιχειρησιακή πρόκληση.

Οι ανωτέρω πληροφορίες  παρουσιάζονται τόσο στο mononews.gr όσο και στο ictplus.gr

Η Ελλάδα, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου εξοπλιστικού σχεδιασμού και της ανάπτυξης ενός πολυεπίπεδου «θόλου» αεράμυνας, στρέφεται σε λύσεις που έχουν ήδη δοκιμαστεί στο πεδίο και προσφέρονται από χώρες με υψηλή τεχνογνωσία, όπως το Ισραήλ. 

Ωστόσο, η ουσία της εξέλιξης δεν βρίσκεται μόνο στην προμήθεια. Βρίσκεται στο μοντέλο υλοποίησης

 Από την αγορά στην τεχνογνωσία

Τα δημοσιεύματα συγκλίνουν σε ένα κρίσιμο στοιχείο:

η εγκατάσταση των συστημάτων δεν θα γίνει αποκλειστικά από ξένους προμηθευτές, αλλά με συμμετοχή ελληνικών εταιρειών, στο πλαίσιο μιας νέας φιλοσοφίας που επιδιώκει:

* απόκτηση επιχειρησιακών δυνατοτήτων

* μεταφορά τεχνογνωσίας

* ενίσχυση της εγχώριας βιομηχανικής βάσης

Η κατεύθυνση αυτή ευθυγραμμίζεται με τη γενικότερη στρατηγική της χώρας να ενσωματώνει εγχώρια παραγωγή σε μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, με στόχο ακόμη και το 25% της παραγωγής να γίνεται στην Ελλάδα.

Αυτό είναι το σημείο καμπής...Μιλάμε για συμπαραγωγή ή για απλή υπεργολαβία;

Η επιχειρησιακή ανάγκη είναι δεδομένη, δεδομένου ότι το Αιγαίο αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα για anti-drone άμυνα

Η διεθνής εμπειρία, από τη Μέση Ανατολή έως την Ουκρανία, δείχνει ότι ακόμη και φθηνά drones μπορούν να προκαλέσουν στρατηγικά αποτελέσματα.

Γι’ αυτό και τα σύγχρονα συστήματα C-UAS βασίζονται σε πολυαισθητηριακή προσέγγιση:

radar, ηλεκτρο-οπτικά μέσα, RF ανίχνευση και ηλεκτρονική παρεμβολή, όλα ενσωματωμένα σε ένα ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου.

Η ελληνική πραγματικότητα: λύσεις υπάρχουν

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η χώρα θα αξιοποιήσει αυτά τα συστήματα που ήδη διαθέτει.

Η Ελλάδα δεν ξεκινά από το μηδέν. Διαθέτει ήδη:

* Το ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, ένα σύστημα anti-drone που έχει αποδείξει την αξία του σε πραγματικές επιχειρήσεις, ακόμη και σε περιβάλλοντα όπως η Ερυθρά Θάλασσα 

* Το ΥΠΕΡΙΩΝ, για RF ανίχνευση και παρεμβολή απειλών σμηνών drones

* Το radar "ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ", ως ώριμη λύση και τελευταία γραμμή άμυνας για εντοπισμό πολύ μικρών στόχων

* Μια αναδυόμενη εγχώρια βιομηχανία anti-drone με πολλαπλούς φορείς

Παράλληλα, η ανάπτυξη εγχώριων συστημάτων της ΕΑΒ όπως τα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, ΥΠΕΡΙΩΝ και ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ  εντάσσεται σε μια συνολική προσπάθεια δημιουργίας ελληνικού οικοσυστήματος C-UAS. 

Το πραγματικό διακύβευμα

Η προμήθεια των 8 συστημάτων μπορεί να εξελιχθεί με δύο τρόπους:

* Είτε ως μια ακόμη αγορά "κλειστού" τύπου,  όπου η Ελλάδα αποκτά δυνατότητα, αλλά όχι γνώση

* Είτε ως μια στρατηγική επένδυση, όπου τα συστήματα λειτουργούν ως πλατφόρμα ενσωμάτωσης ελληνικών συστημάτων και τεχνολογιών

Η διαφορά είναι τεράστια. Στη δεύτερη περίπτωση:

* δημιουργείται εγχώρια τεχνογνωσία

* αναπτύσσονται εξαγώγιμα προϊόντα

* στηρίζεται η εγχώρια αμυντική βιομηχανία & μειώνεται η εξάρτηση από το εξωτερικό

Σε αντίθετη περίπτωση, η χώρα παραμένει απλός χρήστης και όχι παραγωγός.

Η προμήθεια των οκτώ anti-drone συστημάτων είναι μια αναγκαία κίνηση σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απειλών. Όμως η πραγματική της αξία δεν θα μετρηθεί σε αριθμούς ή σε τεχνικά χαρακτηριστικά.

Θα μετρηθεί στο εξής:

* Θα δούμε ελληνικά συστήματα ενσωματωμένα ή ελληνικές εταιρείες περιορισμένες σε ρόλο υποστήριξης;

Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά τα δημοσιεύματα θα επιβεβαιωθούν στην ουσία τους.

Και ότι η χώρα δεν θα αρκεστεί στην αγορά ασφάλειας, αλλά θα επενδύσει στην παραγωγή της.

Γιατί στο πεδίο των drones, όπως έχει ήδη αποδειχθεί, η ισχύς δεν ανήκει μόνο σε αυτόν που αγοράζει τεχνολογία, αλλά σε αυτόν που την διαθέτει και την εξελίσσει