Λάρισα: Μια πόλη που κοιτάει τα τρένα της ανάπτυξης να περνούν

Μπάμπης Παπασπύρος

Υπάρχουν πόλεις που κυνηγούν τις ευκαιρίες. Και υπάρχουν πόλεις που τις βλέπουν να περνούν μπροστά τους σαν τρένα που σφυρίζουν, επιταχύνουν και χάνονται στον ορίζοντα.  

Η Λάρισα, δυστυχώς, μοιάζει όλο και περισσότερο με τη δεύτερη κατηγορία. Μια πόλη με τεράστιο δυναμικό, στρατηγική θέση, ιστορία, ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά με μια διαχρονική αδυναμία να διεκδικήσει, να σχεδιάσει, να απαιτήσει.

Και οι χαμένες ευκαιρίες δεν είναι μία ή δύο. Είναι πολλές, επαναλαμβανόμενες, σχεδόν προβλέψιμες.

Αλκαζάρ: Ένα κλειστό που κατεδαφίζεται χωρίς να κτίζεται νέο

Το κλειστό γυμναστήριο του Αλκαζάρ δεν ήταν απλώς ένα κτίριο. Ήταν κομμάτι της αθλητικής ιστορίας της πόλης.  

Κι όμως, οδηγείται σε κατεδάφιση χωρίς να υπάρχει σχέδιο για νέο, σύγχρονο κλειστό.  

Λίγα μέτρα πιο πέρα, το κλειστό κολυμβητήριο παραμένει εγκαταλελειμμένο, με σοβαρές ελλείψεις, σαν μνημείο αδράνειας.

Σε μια πόλη 200.000 κατοίκων, με τεράστια αθλητική παράδοση, η απουσία στοιχειώδους υποδομής δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα.

Οι σχολές που έφυγαν και δεν ξαναγυρνούν

Πάμε δέκα χρόνια πίσω.  

Το μεγαλύτερο και πιο άρτια εξοπλισμένο τμήμα των ΤΕΙ, Ηλεκτρονικών και Τηλεπικοινωνιών, μεταφέρεται στη Λαμία.  

Άλλα τμήματα φεύγουν για Καρδίτσα.  

Η Λάρισα χάνει φοιτητές, χάνει προσωπικό, χάνει οικονομική δραστηριότητα, χάνει κύρος.

Πάμε ακόμη πιο πίσω.  

Η έδρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας πάει στον Βόλο.  

Το πανθεσσαλικό στάδιο στον Βόλο

Ο διεθνής αερολιμένας πάει στην Αγχίαλο.  

Η Λάρισα μένει με το «θα μπορούσε» και το «γιατί όχι εδώ».

Το Αρχαίο Θέατρο: Ένα μνημείο που “τελειώνει” κάθε χρόνο 

Ένα μνημείο μοναδικό, καρδιά της πόλης, που θα μπορούσε να είναι σημείο αναφοράς για όλη τη χώρα. Κι όμως, εδώ και δεκαετίες ζούμε το ίδιο έργο: «φέτος τελειώνει». Κάθε χρόνο ανακοινώσεις, κάθε χρόνο υποσχέσεις, κάθε χρόνο φωτογραφίες με κράνη και γιλέκα. Και κάθε χρόνο… τίποτα

Η στρατιωτική παρουσία που συρρικνώθηκε

Η πόλη που κάποτε ήταν στρατηγικό κέντρο της χώρας βλέπει τη στρατιωτική της ισχύ να μειώνεται:

- Το κλείσιμο της 1ης Στρατιάς.  

- Η αποχώρηση των ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων από Τύρναβο και Κουτσόχερο.  

- Η 110 Πτέρυγα Μάχης που από τρεις και πλέον πολεμικές μοίρες έμεινε με μία.

Κάθε μία από αυτές τις απώλειες σημαίνει λιγότερες θέσεις εργασίας, λιγότερη οικονομική δραστηριότητα, λιγότερη γεωπολιτική σημασία.

Το cargo αεροδρόμιο που δεν έγινε ποτέ

Σε μια εποχή που η εφοδιαστική αλυσίδα είναι χρυσάφι, η Λάρισα, με το ιδανικό της γεωγραφικό σημείο, δεν κατάφερε ποτέ να διεκδικήσει σοβαρά ένα cargo αεροδρόμιο.  

Η ευκαιρία ήταν εκεί. Η ανάγκη υπήρχε. Η θέση ήταν τέλεια.  

Αλλά η πόλη έμεινε θεατής.

Η ΑΕΛ: Μια πτώση που συμβολίζει πολλά

Η ΑΕΛ σώθηκε στην κανονική διάρκεια με +6 από τις δύο τελευταίες ομάδες.  

Κι όμως, έπεσε μέσα από ένα σύστημα play off και play out που θυμίζει περισσότερο τριτοκοσμικές χώρες παρά σοβαρά πρωταθλήματα.  

Και το χειρότερο;  

Κανείς πολιτικός δεν έκανε το παραμικρό για να προστατεύσει την ομάδα, να διορθώσει μια στρέβλωση , να διεκδικήσει μια δίκαιη αναδιάρθρωση και να υπερασπιστεί το σύμβολο της πόλης.

Η πτώση της ΑΕΛ δεν είναι μόνο αθλητικό γεγονός. Είναι καθρέφτης της συνολικής αδράνειας.

Μια πόλη που δεν διεκδικεί και γι’ αυτό δεν κερδίζει

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία.  

Δεν είναι μεμονωμένα.  

Δεν είναι συγκυριακά.

Συνθέτουν ένα μοτίβο:  

Η Λάρισα δεν διεκδικεί. Δεν απαιτεί. Δεν πιέζει. Δεν σχεδιάζει μακροπρόθεσμα.

Και όταν μια πόλη δεν διεκδικεί, τότε οι άλλοι αποφασίζουν για αυτήν.  

Και τα τρένα περνούν.  

Και φεύγουν.

Το ερώτημα που μένει

Η Λάρισα έχει τα πάντα για να γίνει κόμβος ανάπτυξης:  

γεωγραφία, ανθρώπους, ιστορία, παραγωγή, στρατηγική θέση.

Αυτό που δεν έχει ακόμη είναι βούληση και σχέδιο.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι απλό:  

Θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τα τρένα να περνούν ή θα ανέβουμε επιτέλους σε ένα;