ΕΛΑΣ αντί ΣΥΡΙΖΑ: Η προδοσία των προσδοκιών και η ανικανότητα δεν παραγράφονται με αλλαγή ονόματος

Μπάμπης Παπασπύρος

Η ονοματοδοσία στην πολιτική δεν είναι ποτέ μια απλή τυπική & γραφειοκρατική διαδικασία. Είναι η συμπύκνωση μιας ιδεολογικής ταυτότητας και συχνά, ο καθρέφτης των φιλοδοξιών ή των αδιεξόδων μιας ηγεσίας. Η μετάβαση από τον ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς) στη νέα πολιτική κίνηση, την ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη), αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μεταβολής.

Ωστόσο, πίσω από την επικοινωνιακή βιτρίνα του «νέου», κρύβεται μια σκληρή πολιτική πραγματικότητα. Για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και των άλλοτε ψηφοφόρων του, η αλλαγή αυτή δεν είναι μια φυσιολογική εξέλιξη, αλλά η έμμεση αποδοχή μιας παταγώδους αποτυχίας και μια προσπάθεια πολιτικής παραγραφής ευθυνών.

Το «πιασάρικο» ακρωνύμιο ως επικοινωνιακό πλυντήριο

Η επιλογή του ονόματος ΕΛΑΣ δεν είναι τυχαία. Κουβαλάει μια βαριά ιστορική αντήχηση, παραπέμποντας ευθέως στην εθνική αντίσταση και σε αγώνες με υψηλό ηθικό φορτίο. Όμως, στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία, αυτή η επιλογή μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακό τέχνασμα παρά με βαθιά ιδεολογική επιστροφή στις ρίζες.

Χρησιμοποιώντας ένα ιστορικά φορτισμένο και «πιασάρικο» όνομα, η ηγεσία επιχειρεί να προκαλέσει ένα συναισθηματικό αντανακλαστικό στους προοδευτικούς πολίτες, ελπίζοντας ότι η λάμψη του παρελθόντος θα σβήσει τις σκιές του πρόσφατου παρόντος. Πρόκειται για μια απόπειρα να «ξαναγραφτεί» η ιστορία από την αρχή, σαν να μην μεσολάβησαν τα χρόνια της διακυβέρνησης, οι διαψεύσεις των προσδοκιών και η μετέπειτα εκλογική και οργανωτική κατάρρευση.

Η διάλυση του κόμματος και η κρίση ηγεσίας

Η μετάβαση στην ΕΛΑΣ έρχεται ως επιστέγασμα της πλήρους αποσύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας ηγέτης κρίνεται όχι μόνο από τις εκλογικές του νίκες, αλλά και από την ικανότητά του να διατηρεί τη συνοχή, την πειθαρχία και την κατεύθυνση του πολιτικού του οργανισμού.

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, η πραγματικότητα υπήρξε αμείλικτη:

• Αδυναμία ελέγχου: Οι εσωκομματικές φατρίες, οι μηχανορραφίες, οι προσωπικές στρατηγικές και οι κλειστοί κύκλοι εξουσίας αποδείχθηκαν ισχυρότεροι από την ηγετική ομάδα.
• Οργανωτικό χάος: Το κόμμα μετατράπηκε σε ένα πεδίο διαρκούς εσωτερικού πολέμου, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση και τη μαζική απογοήτευση της βάσης.

Η αδυναμία του Αλέξη Τσίπρα να ελέγξει αυτές τις ισορροπίες και να επιβάλει μια ενιαία, σοβαρή γραμμή καταγράφεται από πολλούς ως σαφές έλλειμμα ηγετικών ικανοτήτων. Η επιλογή, επομένως, να εγκαταλειφθεί το παλιό κόμμα και να δημιουργηθεί ένα νέο, ερμηνεύεται ως η ευκολότερη λύση: αφού δεν μπόρεσε να διορθώσει το σπίτι του, αποφάσισε να μετακομίσει, αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια.

Η προδοσία των προσδοκιών δεν παραγράφεται

Το βασικότερο πρόβλημα με αυτή τη μετακίνηση είναι ότι οι πολιτικές ευθύνες δεν είναι εταιρικά χρέη που σβήνονται με μια αλλαγή ΑΦΜ και ονόματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλώς ένα ακρωνύμιο, ήταν ο φορέας των ελπίδων εκατομμυρίων πολιτών που πίστεψαν σε μια διαφορετική διακυβέρνηση, σε μια «πρώτη φορά Αριστερά» που θα συγκρουόταν με τις παθογένειες του συστήματος.

Η διάψευση αυτών των προσδοκιών, η συνθηκολόγηση και η μετέπειτα εσωστρέφεια βιώθηκαν από τη βάση ως πολιτική προδοσία.

Η αποτυχία της διακυβέρνησης και η ανικανότητα διαχείρισης της επόμενης μέρας έχουν καταγραφεί στη μνήμη των πολιτών. Ένα νέο λογότυπο δεν μπορεί να σβήσει το γεγονός ότι ο ίδιος πολιτικός που οδήγησε ένα κόμμα από το 4% στην εξουσία, το οδήγησε τελικά και στη διάλυση.

Η ίδρυση του ΕΛΑΣ αποτελεί την τελική ομολογία ότι το κεφάλαιο «ΣΥΡΙΖΑ» έκλεισε με αρνητικό πρόσημο. Όμως, η αλλαγή της μαρκίζας δεν αλλάζει το πολιτικό DNA ούτε παραγράφει το παρελθόν. 

Αν η ηγεσία του νέου φορέα πιστεύει ότι οι πολίτες πάσχουν από συλλογική αμνησία και θα πειστούν απλώς από ένα έξυπνο ακρωνύμιο, κινδυνεύει να υποστεί την ίδια, αν όχι μεγαλύτερη, πολιτική τιμωρία. 

Η ηγετική ικανότητα αποδεικνύεται στην πράξη, στη διαχείριση των κρίσεων και στη συνέπεια λόγων και έργων και σε αυτό το πεδίο, το βάρος της απόδειξης παραμένει ασήκωτο.