Ο μύθος της "ομπρέλας" στην αεράμυνα

Σκεφτόμουν μια έννοια που ονομάζω «Μύθο της Ομπρέλας» (Umbrella Myth) στην ολοκληρωμένη αεράμυνα και την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων συστημάτων (counter-UAS). Είναι η παραδοχή ότι μόλις τοποθετηθούν αρκετά συστήματα γύρω από μια περιοχή, τα πάντα από κάτω τους προστατεύονται σε γενικές γραμμές.

Σε έναν χάρτη, αυτή η παραδοχή είναι εύκολα κατανοητή. Οι κύκλοι κάλυψης, οι ζώνες εμπλοκής, οι τομείς των αισθητήρων και οι λίστες προστατευόμενων μέσων μπορούν να κάνουν μια αρχιτεκτονική να φαίνεται καθαρή και ολοκληρωμένη, αλλά το πεδίο της μάχης δεν λειτουργεί σαν ένα ενημερωτικό γράφημα (briefing graphic).

Η αεράμυνα δεν είναι απλά μια ομπρέλα πάνω από τη δύναμη. Είναι ένας πολυεπίπεδος αγώνας ενάντια στον χρόνο, το έδαφος, τα όρια εντοπισμού, τη γεωμετρία, τον κορεσμό, το κόστος, το ηλεκτρομαγνητικό αποτύπωμα, τη διαθεσιμότητα όπλων, τις διοικητικές αποφάσεις και την ανθρώπινη αντίδραση.

Η φράση «η αεράμυνα απέτυχε» είναι συχνά υπερβολικά απλοϊκή. Μερικές φορές τα συστήματα αποτυγχάνουν επειδή η κάλυψη είναι ελλιπής, η ανάπτυξη λανθασμένη ή η αρχιτεκτονική δεν είναι κατασκευασμένη για τη συγκεκριμένη απειλή. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, μια αρχιτεκτονική άμυνας μπορεί να εντοπίσει απειλές, να εμπλακεί με αρκετές, να προστατεύσει ένα μέσο υψηλής προτεραιότητας, να αναγκάσει τον εχθρό να προσαρμοστεί και παρ' όλα αυτά να επιτρέψει σε κάτι να περάσει. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι το σύστημα απέτυχε μπορεί να σημαίνει ότι η προσδοκία ήταν λανθασμένη.

Η πραγματικότητα του σύγχρονου πεδίου μάχης

Οι άνθρωποι περίμεναν μια ομπρέλα, όταν αυτό που πραγματικά είχαν ήταν μια πολυεπίπεδη άμυνα. Η Ουκρανία κατέστησε σαφές ότι τα drones δεν αποτελούν πλέον ένα εξειδικευμένο πρόβλημα ή μια μελλοντική ανησυχία, με τις αναφορές από το πεδίο της μάχης και τις δυτικές εκτιμήσεις να αποδίδουν περίπου το 80% των καταγεγραμμένων απωλειών στα drones

Τα FPV drones, τα μικρά UAS και τα πυρομαχικά περιπλάνησης (loitering munitions) απειλούν πλέον στρατιώτες, οχήματα, σταθμούς διοίκησης, εφοδιαστικούς κόμβους και σταθερές εγκσταστάσεις. Στη βάση κάθε αρχιτεκτονικής IAMD (Integrated Air and Missile Defense) βρίσκεται πάντα ο μεμονωμένος μαχητής, ο οποίος μπορεί να χρειαστεί να επιβιώσει από ό,τι καταφέρει να περάσει.

Αυτός ο μαχητής μπορεί να βρίσκεται σε ένα χαράκωμα, να μετακινείται μεταξύ θέσεων, να φυλάει έναν σταθμό διοίκησης, να στέκεται κοντά σε ένα όχημα ή να διασχίζει εκτεθειμένο έδαφος. Βασίζεται σε συστήματα και αποφάσεις που μπορεί να καθυστερήσουν, να υποστούν κορεσμό, να βρεθούν εκτός θέσης, να έχουν έλλειψη βλημάτων αναχαίτισης, να είναι προσηλωμένα αλλού ή απλώς να μην είναι κατάλληλα για το drone που βρίσκεται μπροστά του.

Συμπέρασμα για τον αμυντικό σχεδιασμό

Τα συστήματα αναχαίτισης υψηλών προδιαγραφών, η εγγύς αεράμυνα (SHORAD), ο ηλεκτρονικός πόλεμος, ο παθητικός εντοπισμός, η διοίκηση και ο έλεγχος, καθώς και η εκπαίδευση, όλα έχουν σημασία. Κανένα από αυτά τα επίπεδα δεν μπορεί να αγνοηθεί, αλλά τα εργαλεία στα χέρια του μαχητή έχουν επίσης σημασία, ειδικά όταν η απειλή είναι κοντά και τα ανώτερα επίπεδα είναι μη διαθέσιμα, κορεσμένα, έχουν παρακαμφθεί ή δεν είναι κατάλληλα για τον στόχο.

Ο Μύθος της Ομπρέλας είναι επικίνδυνος, επειδή ενθαρρύνει τους οργανισμούς να συγχέουν την επιχειρησιακή ένταξη ενός συστήματος με την προστασία μιας δύναμης. Η πραγματική προστασία υπάρχει όταν τα συστήματα είναι πολυεπίπεδα, ολοκληρωμένα, με εκπαιδευμένο προσωπικό, επαρκώς χρηματοδοτούμενα και συνδυασμένα με πρακτικά εργαλεία για τις στιγμές που ο εχθρός βρίσκει τα κενά.

Ο σύγχρονος αμυντικός σχεδιασμός πρέπει να είναι ειλικρινής σχετικά με αυτό. Δεν μπορούμε να χτίσουμε μια τέλεια ομπρέλα πάνω από το πεδίο της μάχης, επομένως το καλύτερο ερώτημα είναι: τι συμβαίνει όταν τα επίπεδα άμυνας δεν είναι αρκετά και ο μεμονωμένος μαχητής βρίσκεται ακόμα στη μάχη;

Υ.Γ

Το ανωτέρω είναι μετάφραση ανάρτησης στο Linkedin του Nicholas Culbert (Founder, Dragonslayer Systems | IAMD/Counter-UAS Targeting | Army Air Defense Veteran | EMBA Candidate (A&D)