Ο Γερουλάνος "υποστηρικτής" της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής;

Μπάμπης Παπασπύρος

Σε μια χρονική περίοδο όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένουν εύθραυστες, οι πρόσφατες δηλώσεις του Παύλου Γερουλάνου στον ΣΚΑΪ (30 Απριλίου 2026) προκάλεσαν αίσθηση, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τη στρατηγική ανάγνωση της εθνικής μας εξωτερικής πολιτικής.

Η τοποθέτηση του στελέχους του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε σε μια απλή κριτική των κυβερνητικών χειρισμών, αλλά προχώρησε σε μια μάλλον αναπάντεχη «αποθέωση» του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας, παρουσιάζοντάς την ως μια δύναμη που υπερτερεί έναντι της Ελλάδας στον τομέα της διπλωματίας και της ειρήνευσης.

Η Τουρκία ως «ειρηνευτική δύναμη»;

Ο κ. Γερουλάνος υποστήριξε ότι η Τουρκία «παίζει ένα πάρα πολύ πιο δυναμικό ρόλο στην περιοχή ως ειρηνευτική δύναμη» σε σύγκριση με την Ελλάδα. Η χρήση του όρου «ειρηνευτική δύναμη» για μια χώρα που:

Διατηρεί το παράνομο Casus Belli εναντίον της Ελλάδας.

Κατέχει το 40% της Κύπρου.

Εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό.

...προκαλεί, αν μη τι άλλο, απορία. Ενώ η Αθήνα παραδοσιακά επενδύει στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και των υφιστάμενων συνθηκών, ο κ. Γερουλάνος φαίνεται να γοητεύεται από την αναθεωρητική «δυναμική» της Άγκυρας, βαφτίζοντάς την ειρηνοποιό.

Η «απώλεια» της Λιβύης και η σύγκριση με το παρελθόν

Σύμφωνα με τον κ. Γερουλάνο, η Τουρκία κατάφερε να καλύψει το κενό που άφησε η Ελλάδα σε παραδοσιακούς συμμάχους, όπως η Λιβύη. Ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Βλέπουμε να υπογράφει συμφωνία με τη Λιβύη που παλιά ήταν μια χώρα με την οποία συνομιλούσαμε».

Αυτή η προσέγγιση παραβλέπει το γεγονός ότι το Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο είναι μια κατάφορη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και έχει καταδικαστεί από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας και την Ε.Ε. Το να παρουσιάζεται η διείσδυση της Τουρκίας στη Λιβύη ως «διπλωματική επιτυχία» που θα έπρεπε να μας προβληματίζει μόνο ως προς την απώλεια επιρροής μας, και όχι ως προς την παράνομη φύση της, συνιστά μια επικίνδυνη εξίσωση.

Τα «εύσημα» για Ουκρανία και Συρία

Ο κ. Γερουλάνος συνέχισε το σκεπτικό του αναφερόμενος στον ρόλο της Τουρκίας στις κρίσεις Ρωσίας-Ουκρανίας και Συρίας. Παρότι η Άγκυρα πράγματι λειτούργησε ως διαμεσολαβητής (συχνά πατώντας σε δύο βάρκες), η ανάδειξη αυτού του ρόλου ως προτύπου προς μίμηση ή ως απόδειξη ελληνικής υστέρησης, αγνοεί τις θεμελιώδεις διαφορές μεγέθους, γεωγραφίας και στρατηγικής στόχευσης των δύο κρατών.

Κριτική ή διολίσθηση;

Η πολιτική κριτική και οι αντιπολιτευτικές κορώνες προς την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι θεμιτές και απαραίτητες σε μια δημοκρατία. Ωστόσο, όταν η κριτική αυτή μετατρέπεται σε έμμεση υποστήριξη της τουρκικής ατζέντας, αναγνωρίζοντας στον «ταραξία» της περιοχής ρόλο εγγυητή της ειρήνης, τότε τα όρια γίνονται δυσδιάκριτα.

Ο Παύλος Γερουλάνος, με αυτή του την παρέμβαση, κινδυνεύει να ταυτιστεί με μια λογική που θέλει την Ελλάδα «μικρή και φοβική», την ώρα που η Τουρκία αυτοπροβάλλεται ως περιφερειακή ηγεμονία. Το ερώτημα παραμένει: Είναι αυτή η επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ ή μια προσωπική, ατυχής ανάγνωση της πραγματικότητας;