Μπάμπης Παπασπύρος
Η φετινή πορεία της ΑΕΛ στη Super League μοιάζει με ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο που θα μπορούσε να διδάσκεται σε σεμινάρια αθλητικής ψυχολογίας. Πώς είναι δυνατόν μια ομάδα που «ανάγκασε» τους διεκδικητές του τίτλου σε απώλειες βαθμών μέσα στις έδρες τους, να βρίσκεται σήμερα στην τελευταία θέση των play-out, κοιτάζοντας κατάματα την άβυσσο;
Το παράδοξο της κανονικής διάρκειας
Η ΑΕΛ ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα στην 12η θέση με 23 βαθμούς, έχοντας χτίσει μια σημαντική απόσταση ασφαλείας 6 βαθμών από τον Αστέρα Τρίπολης και τον Πανσερραϊκό. Η εικόνα της ήταν εκείνη μιας ομάδας «σκληρό καρύδι». Η ικανότητά της να παίρνει ισοπαλίες στα μεγάλα ντέρμπι εκτός έδρας δημιούργησε την αίσθηση ότι η παραμονή θα ήταν μια τυπική διαδικασία. Όμως, στο ποδόσφαιρο, η απόσταση από την αυτοπεποίθηση μέχρι τον εφησυχασμό είναι μια λεπτή γραμμή.
Η ψυχολογική παγίδα των Play-out
Μπαίνοντας στη διαδικασία των play-out, η ΑΕΛ βρέθηκε εγκλωβισμένη σε μια ψυχολογική μέγγενη. Η διαφορά των 6 βαθμών λειτούργησε ως «υπνωτικό». Ενώ ο Αστέρας και ο Πανσερραϊκός μπήκαν στην αρένα με τη νοοτροπία του καταδιώκτη που δεν έχει τίποτα να χάσει, η ΑΕΛ μπήκε με το άγχος του να «μην χάσει αυτά που έχει».
Το αποτέλεσμα; Μέσα σε λίγες αγωνιστικές, η διαφορά εξανεμίστηκε. Η ΑΕΛ πρόσθεσε μόλις έναν βαθμό στη συγκομιδή της (24 βαθμοί), την ώρα που οι ανταγωνιστές της έκαναν το δικό τους άλμα (25 και 27 βαθμοί αντίστοιχα).
Η ώρα της ενότητας και όχι του αναθέματος
Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, εμείς οι Έλληνες έχουμε την τάση να αναζητούμε θύματα. Κατηγορούμε και συχνά ξεπερνάμε τα όρια βρίζοντας παίκτες, προπονητές ή παράγοντες. Όμως, αν το δούμε ψύχραιμα, όλοι θέλουν το καλό της ομάδας. Οι παράγοντες έχουν επενδύσει χρήματα και σίγουρα δεν τα έβαλαν με σκοπό να δουν την ομάδα να υποβιβάζεται. Οι παίκτες και οι προπονητές παλεύουν για την καριέρα και την αξιοπρέπειά τους. Από την άλλη, οι φίλαθλοι στηρίζουν με το παραπάνω, όχι μόνο με το υστέρημά τους για ένα εισιτήριο, αλλά κυρίως με τη θερμή τους παρουσία και την ψυχή τους στην κερκίδα.
Το αν έγιναν λάθη, που προφανώς έγιναν και το ποιοι φέρουν την ευθύνη, είναι μια κουβεντα που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν είναι της παρούσης. Τώρα, η κριτική και η εσωστρέφεια δεν βοηθούν καθόλου τον αγώνα της ομάδας και τις ελπίδες για παραμονή.
Όταν η μπάλα «ζυγίζει» τόνους
Στα play-out δεν μετράει το «θέαμα». Μετράει το καθαρό μυαλό και το αποτέλεσμα
Η πίεση της έδρας: Στη Λάρισα, η φανέλα είναι βαριά. Όταν η ομάδα ένιωσε την ανάσα των αντιπάλων, ο φόβος κυρίευσε τους παίκτες.
Η δυσκολία της πρωτοβουλίας: Η ΑΕΛ που αμυνόταν υποδειγματικά στα ντέρμπι, δυσκολεύτηκε όταν έπρεπε η ίδια να δημιουργήσει απέναντι σε κλειστές άμυνες.
Η επόμενη μέρα
Η ΑΕΛ καλείται να κάνει μια ψυχολογική υπέρβαση. Πρέπει να θυμηθεί την ομάδα που δεν φοβόταν κανέναν και να αποβάλει το άγχος. Σε αυτό το μίνι πρωτάθλημα, η επιβίωση κρίνεται από το πόσο αντέχει η καρδιά κάτω από πίεση. Το "εμείς" πρέπει να μπει πάνω από το "εγώ" και η κριτική να δώσει τη θέση της στη στήριξη μέχρι το τελευταίο σφύριγμα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.