Οι κρίσιμες παράμετροι προμήθειας ενός αποτελεσματικού συστήματος anti-drone

Η αγορά συστημάτων anti-drone προβλέπεται να φτάσει τα 2,32 δισ $ έως το 2029. 

Παράλληλα στο πλαίσιο διεξαγωγής του "FIFA World Cup 2026" θα υπάρξουν 500 εκατ. $ σε χρηματοδότησης απόκτησης anti-drone συστημάτων, από την Federal Emergency Management Agency (FEMA). Οι οργανισμοί που θα ξοδέψουν με σύνεση θα αποκτήσουν συστήματα που θα αντέξουν στον χρόνο. Αυτοί που θα αγοράσουν βιαστικά το λάθος σύστημα θα επιστρέψουν στο τραπέζι σε 18 μήνες με ένα σύστημα που δεν αποδίδει και έναν προϋπολογισμό που έχει ήδη δαπανηθεί.

Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) εξελίσσεται με γεωμετρική πρόοδο, η ανάγκη για αποτελεσματικά συστήματα αντίμετρων (Counter-UAS) καθίσταται επιτακτική για την προστασία κρίσιμων υποδομών, αεροδρομίων, σταδίων και κυβερνητικών εγκαταστάσεων. Ωστόσο, η αγορά C-UAS είναι ακόμη νέα και γεμάτη παγίδες. Πολλοί οργανισμοί, στην προσπάθειά τους να θωρακιστούν γρήγορα, υποπίπτουν σε στρατηγικά σφάλματα που οδηγούν σε σπατάλη πόρων και, το κυριότερο, σε ψευδές αίσθημα ασφάλειας.

1. Η παγίδα της καταστολής έναντι της ανίχνευσης

Το πιο συνηθισμένο λάθος είναι η υπερβολική εστίαση στα μέσα καταστολής (mitigation), όπως πχ. οι παρεμβολείς συχνοτήτων, εις βάρος των συστημάτων ανίχνευσης (detection).

Πολλοί υπεύθυνοι ασφαλείας γοητεύονται από την ιδέα της «κατάρριψης» ενός drone. Όμως, στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να σταματήσεις αυτό που δεν μπορείς να δεις. Ένα σύστημα καταστολής είναι άχρηστο αν δεν συνοδεύεται από ακριβή δεδομένα ανίχνευσης, ταυτοποίησης και παρακολούθησης. Η προτεραιότητα σε κάθε διαγωνισμό θα πρέπει να είναι η εμβέλεια ανίχνευσης και η ακρίβεια ταξινόμησης του στόχου. Αν ο προϋπολογισμός σας διαθέτει περισσότερα κονδύλια για hardware «εξουδετέρωσης» παρά για αισθητήρες και λογισμικό C2 (Command and Control), τότε το σύστημά σας είναι καταδικασμένο να αποτύχει σε πραγματικές συνθήκες.

2. Η αυταπάτη του ενός αισθητήρα (Single-Sensor Solution)

Κανένας αισθητήρας δεν είναι πανάκια. Κάθε τεχνολογία έχει τα τυφλά της σημεία:

Radar: Ανιχνεύει κίνηση αλλά δυσκολεύεται να ξεχωρίσει ένα drone από ένα πουλί, κίνηση δέντρων κλπ . Υπάρχουν όμως radar doppler  που έχουν δυνατότητα διαχωρισμού και εντοπισμού drones

Δέκτες RF (Ραδιοσυχνότητες): Εντοπίζει το σήμα επικοινωνίας μεταξύ χειριστή και drone, αλλά είναι άχρηστο ενάντια σε «σιωπηλά» drones που πετούν αυτόνομα μέσω οπτικών ινών ή χωρίς εκπομπές.

Οπτικοί/Θερμικοί Αισθητήρες (EO/IR): Προσφέρουν οπτική επιβεβαίωση, αλλά περιορίζονται από τις καιρικές συνθήκες (ομίχλη, βροχή) και το πεδίο ορατότητας (Line of Sight).

Για την καταστολή των drones υπάρχουν τεχνικές soft kill (παρεμβολές) & hard kill (Laser,HPMW, πυροβόλα, drone αναχαίτισης κλπ)

Η χρήση μιας μόνο μεθόδου ανίχνευσης δημιουργεί κενά ασφαλείας. Μια ολοκληρωμένη λύση απαιτεί τη σύνθεση δεδομένων από πολλαπλούς αισθητήρες (multi-layered approach)  ώστε να καλύπτονται οι αδυναμίες της κάθε τεχνολογίας.

3. Έλλειψη ενοποίησης και πολυδιάσπαση δεδομένων

Ένα σύστημα που απαιτεί από τον χειριστή να παρακολουθεί πέντε διαφορετικές οθόνες από πέντε διαφορετικούς προμηθευτές είναι λειτουργικά αναποτελεσματικό. Σε μια κρίση, τα δευτερόλεπτα μετρούν.

Το τρίτο μεγάλο λάθος είναι η αγορά μεμονωμένων προϊόντων που δεν «μιλάνε» μεταξύ τους. Η σύγχρονη προμήθεια C-UAS πρέπει να επικεντρώνεται στο Λογισμικό Διοίκησης και Ελέγχου (C2). Το C2 είναι ο «εγκέφαλος» που λαμβάνει το σήμα από το ραντάρ, το διασταυρώνει με την ανίχνευση RF και κατευθύνει αυτόματα την κάμερα για να επιβεβαιώσει τον στόχο. Χωρίς αυτοματοποιημένη ενοποίηση, ο ανθρώπινος παράγοντας θα καταρρεύσει υπό το βάρος του όγκου των δεδομένων.

4. Η υποτίμηση της εκπαίδευσης και του λειτουργικού κόστους

Η αγορά του εξοπλισμού είναι μόνο η αρχή. Πολλές υπηρεσίες αγοράζουν ακριβά συστήματα και ξεχνούν να προϋπολογίσουν την εκπαίδευση του προσωπικού. Ένα σύστημα C-UAS δεν λειτουργεί «με το πάτημα ενός κουμπιού».

Οι χειριστές πρέπει να είναι σε θέση να ερμηνεύουν τα δεδομένα, να διακρίνουν τους ψευδείς συναγερμούς και να γνωρίζουν τα νομικά πρωτόκολλα εμπλοκής. Αν το πλάνο προμήθειας δεν περιλαμβάνει συνεχή εκπαίδευση και υποστήριξη, το σύστημα σύντομα θα μείνει ανενεργό σε κάποια αποθήκη ή θα αγνοείται από το προσωπικό λόγω συχνών σφαλμάτων.

5. Η νομική και κανονιστική διάσταση

Ένα εντυπωσιακό βίντεο επίδειξης σε μια έρημο δεν σημαίνει ότι το ίδιο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει νόμιμα σε ένα αστικό περιβάλλον ή σε ένα αεροδρόμιο.

Πολλά συστήματα παρεμβολών (jammers) ενδέχεται να παραβιάζουν τη νομοθεσία περί τηλεπικοινωνιών ή να επηρεάζουν τη λειτουργία άλλων κρίσιμων συστημάτων (π.χ. πλοήγηση αεροσκαφών). Η αγορά τεχνολογίας που δεν συμμορφώνεται με το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο (όπως ο νόμος SAFER SKIES στις ΗΠΑ ή οι αντίστοιχοι κανονισμοί του EASA στην Ευρώπη) αποτελεί μια ακριβή επένδυση σε εξοπλισμό που δεν θα επιτραπεί ποτέ να ενεργοποιηθεί.

Η σωστή στρατηγική

Για μια επιτυχημένη προμήθεια, οι οργανισμοί πρέπει να μετατοπίσουν τη νοοτροπία τους από την «αγορά συσκευών» στην «οικοδόμηση ικανότητας». Αυτό σημαίνει:

Ανάλυση απειλής: Τι είδους drones φοβόμαστε; (Ερασιτεχνικά, αυτόνομα, σμήνη;)

Προτεραιότητα στην ανίχνευση: Επένδυση σε αξιόπιστους αισθητήρες.

Ανοιχτή αρχιτεκτονική: Επιλογή συστημάτων που μπορούν να αναβαθμιστούν και να δεχτούν νέους αισθητήρες στο μέλλον.

Δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες: Έλεγχος του εξοπλισμού στο συγκεκριμένο περιβάλλον όπου θα τοποθετηθεί.

Η προστασία από τα drones είναι ένας αγώνας δρόμου. Η αποφυγή αυτών των πέντε λαθών διασφαλίζει ότι τα χρήματα των φορολογουμένων ή των επενδυτών δεν θα ξοδευτούν σε «παιχνίδια» υψηλής τεχνολογίας, αλλά σε μια πραγματική ασπίδα προστασίας.

Με πληροφορίες από Airsight