Αναγέννηση της κρατικής αμυντικής βιομηχανίας με ενιαίο μισθολόγιο δεν γίνεται

Μπάμπης Παπασπύρος

Ήρθε η ώρα: Οι κρατικές αμυντικές βιομηχανίες (ΕΑΒ – ΕΑΣ) να βγουν από το ενιαίο μισθολόγιο

Το ενιαίο μισθολόγιο του Δημοσίου, όπως ισχύει σήμερα, δημιουργεί σοβαρές στρεβλώσεις σε πολλούς κλάδους. Οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας διαθέτουν ήδη ειδικό μισθολογικό καθεστώς που (έστω και ελλιπώς) αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα, την επικινδυνότητα και τη συνεχή διαθεσιμότητά τους. 

Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι στις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες, στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) και στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), από το 2012 παραμένουν πλήρως εγκλωβισμένοι στο ενιαίο μισθολόγιο του Δημοσίου. Αυτό το καθεστώς δημιουργεί ένα παράδοξο: εταιρείες που νομικά είναι Ανώνυμες Εταιρείες, που συμμετέχουν σε προγράμματα NATO, που συντηρούν και παράγουν αμυντικό υλικό, που υπόκεινται σε αυστηρές πιστοποιήσεις ποιότητας, εμπιστευτικότητας και προθεσμιών, αμείβουν τους μηχανικούς, τεχνικούς, πιστοποιημένους υπευθύνους ποιότητας και εξειδικευμένους εργαζόμενους με μισθούς και όρους εργασίας δημοσίου υπαλλήλου γραφείου.

Οι κατηγορίες αυτές δεν είναι απλώς «δημόσιοι υπάλληλοι». Αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής άμυνας, ασφάλειας και κυριαρχίας

Δεν μπορείς να περιμένεις σοβαρή αναγέννηση και ανταγωνιστικότητα της κρατικής αμυντικής βιομηχανίας , όταν οι εταιρείες, παρότι νομικά είναι Α.Ε. ,παραμένουν εγκλωβισμένες στον σκληρό πυρήνα του κυβερνητικού ελέγχου και λειτουργούν με μισθολογικό καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου.   

Γιατί αυτό είναι πλέον μη βιώσιμο

Μαζική αιμορραγία εξειδικευμένου προσωπικού

Μηχανικοί αεροναυπηγικής, ηλεκτρονικοί, τεχνικοί με πολυετή εμπειρία σε F-16, Mirage, C-130 κλπ, φεύγουν συστηματικά:

• προς ιδιωτικές εταιρείες αμυντικού τομέα στην Ελλάδα, σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές αμυντικές εταιρείες  
• προς τον ευρύτερο ιδιωτικό τεχνολογικό τομέα 
• προς το εξωτερικό (κυρίως Γερμανία, Γαλλία, ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία)

Αδυναμία υλοποίησης εθνικών προγραμμάτων

Οι καθυστερήσεις σε αναβαθμίσεις μαχητικών, σε νέα προγράμματα συντήρησης, σε παραγωγή, σε συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα κ.λπ. οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αδυναμία προσέλκυσης και διατήρησης του κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού.

Απώλεια τεχνογνωσίας και εθνικής αυτονομίας

Όταν φεύγουν οι άνθρωποι που γνωρίζουν πώς να επισκευάζουν, να αναβαθμίζουν και να πιστοποιούν κρίσιμα οπλικά συστήματα, η χώρα χάνει σταδιακά την ικανότητα να διατηρεί και να εξελίσσει αυτά τα συστήματα χωρίς πλήρη εξάρτηση από ξένους προμηθευτές.

Αντιφατικό καθεστώς Α.Ε. – Δημοσίου

Δεν μπορεί να ζητάμε από τις ΕΑΒ και ΕΑΣ να λειτουργούν ανταγωνιστικά, να παράγουν προϊόντα, να απορροφούν κονδύλια ΝΑΤΟ & ΕΕ , να τηρούν αυστηρά χρονοδιαγράμματα, να εργάζονται σε επικίνδυνο και ανθυγιεινό περιβάλλον και ταυτόχρονα να έχουν:

• μισθούς δημοσίου  
• περιορισμένη ευελιξία προσλήψεων  
• αδυναμία παροχής σημαντικών bonus απόδοσης / έργου  
• περιορισμένη δυνατότητα ανταμοιβής υπερωριών και βαρδιών όπως στον ιδιωτικό τομέα

Τι χρειάζεται

Ένα ξεχωριστό μισθολογικό πλαίσιο για τις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες που να περιλαμβάνει:

Απεμπλοκή από την Γενική Κυβέρνηση & λειτουργία ως κανονική Α Ε

Συνεργασίες με ιδιωτικές εταιρείες του χώρου

Βασικό μισθό ανταγωνιστικό με την αγορά τεχνολογίας / αεροναυπηγικής / άμυνας  

Ειδικά επιδόματα ειδικότητας, ευθύνης, βαρδιών, επικίνδυνων συνθηκών εργασίας, εμπιστευτικότητας  

Κίνητρα παραμονής (retention bonuses) για κρίσιμες ειδικότητες  

Δυνατότητα bonus απόδοσης συνδεδεμένα με την ολοκλήρωση προγραμμάτων  

Πιο ευέλικτο σύστημα προσλήψεων υψηλής εξειδίκευσης

Η απεμπλοκή από το ενιαίο μισθολόγιο δεν είναι ζήτημα προνομίου. Είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας και εθνικής αυτονομίας στον αμυντικό τομέα.

Όσο η ΕΑΒ και τα ΕΑΣ παραμένουν με μισθούς και όρους εργασίας 2012–2015, καμία «στρατηγική αναγέννησης» της αμυντικής βιομηχανίας δεν πρόκειται να πετύχει.  

Ήρθε η ώρα να αποκτήσουν οι κρατικές αμυντικές βιομηχανίες το δικό τους μισθολογικό καθεστώς για μια ισχυρή αμυντική βιομηχανία για το καλό της χώρας.

Υ.Γ 

Για να προλάβω ερωτήσεις περί ιδιωτικοποίησης, θα επισημάνω ότι ο ιδρυτικός νόμος των κρατικών αμυντικών εταιρειών, προβλέπει την δυνατότητα συνεργασιών και συμμετοχής επενδυτών, με την προϋπόθεση ότι το δημόσιο θα έχει παραπανω από το 50 % .

Αυτό δεν είναι ελληνική πρακτική και συμβαίνει σε πολλές χώρες με ισχυρή αμυντική βιομηχανία (Ισραήλ, Ελβετία, Γαλλία, Πολωνία, Νορβηγία, Φινλανδία, Βουλγαρία, τουρκία, ΗΑΕ, Ινδία, Αίγυπτος κλπ).

Το ζητούμενο είναι οι όποιοι επενδυτές να επενδύσουν πραγματικά και χειροπιαστά.-