Να θυμίσουμε στον Μακρόν ότι η Ελλάδα έχει αγοράσει Γαλλικά οπλικά συστήματα 10 δισ. έναντι 1 δισ. της Τουρκίας

Μπάμπης Παπασπύρος

Από τα Mirage και τα Rafale έως τις φρεγάτες Belharra, η Ελλάδα αποτέλεσε τον σταθερό πελάτη και εταίρο του Παρισιού

Η γαλλική αμυντική βιομηχανία άντλησε δισεκατομμύρια από την Αθήνα, ενώ η Άγκυρα έμεινε περιφερειακός και ασήμαντος πελάτης

Η στήριξη της Ελλάδας προς τη Γαλλία είναι διαρκής και έμπρακτη, ένα γεγονός που το Παρίσι δεν πρέπει να λησμονεί

Ιστορικό βάθος της σχέσης

Η αμυντική σχέση Ελλάδας–Γαλλίας είναι μια από τις πιο συνεκτικές και μακροχρόνιες συνεργασίες στον ευρωπαϊκό χώρο. Από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα επέλεξε συστηματικά γαλλικά οπλικά συστήματα για την ενίσχυση της αποτρεπτικής της ικανότητας: Mirage F1, Mirage 2000, αργότερα Mirage 2000-5. Οι επιλογές αυτές δεν περιορίστηκαν μόνο στην αγορά αεροσκαφών αλλά συμπεριέλαβαν και προηγμένα όπλα, όπως οι πύραυλοι Exocet, SCALP κλπ

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Αθήνα επένδυσε σε μια «γαλλική στρατηγική ταυτότητα» στο δικό της αμυντικό μωσαϊκό. Αυτό δεν ήταν τυχαίο: πέρα από τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά των συστημάτων, υπήρχε η πεποίθηση ότι η Γαλλία αποτελεί έναν εταίρο με κοινά συμφέροντα στη Μεσόγειο, που θα στήριζε την Ελλάδα σε περιόδους κρίσης.

Τα τελευταία χρόνια η σχέση αυτή πήρε ξανά σάρκα και οστά με την αγορά 24 Rafale και τριών φρεγατών Belharra. Μόνο αυτά τα δύο προγράμματα ξεπερνούν τα 6,5 δισ. ευρώ. Αν προσθέσουμε παλαιότερες δαπάνες για Mirage, F-1 & M-2000 (μαζί με οπλισμό και ανταλλακτικά), αντιαεροπορικά Crotale, αντιαρματικά Milan, τα UAV Sperwer και Patroller, radar και τα ηλεκτρονικά συστήματα της Thales κλπ, η Ελλάδα έχει επενδύσει συνολικά περίπου 9–10 δισ. ευρώ στη γαλλική αμυντική βιομηχανία.

Αυτή η στήριξη είναι διαρκής, ουσιαστική και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Και σε αντίθεση με άλλους συμμάχους, δεν περιορίζεται σε περιστασιακές αγορές αλλά συνθέτει μια στρατηγική σχέση.

Η σύγκριση με την Τουρκία

Εδώ η εικόνα αλλάζει ριζικά. Παρά τις κατά καιρούς στρατιωτικές συμφωνίες, η Τουρκία ουδέποτε αποτέλεσε σημαντικό πελάτη της Γαλλίας. Τα στοιχεία είναι αδιάψευστα:

Σύμφωνα με το "Atlantic Council", μεταξύ 2009 και 2019 η Τουρκία βρέθηκε μόλις στην 26η θέση των πελατών της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας, με συνολικά συμβόλαια 594,5 εκατ. ευρώ.

Από το 2013 έως το 2022, η Τουρκία εισήγαγε από τη Γαλλία στρατιωτικό υλικό αξίας 473,4 εκατ. ευρώ.

Το ποσό αυτό είναι απειροελάχιστο σε σύγκριση με τα 67,9 δισ. ευρώ των συνολικών γαλλικών εξαγωγών την ίδια περίοδο...

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η Τουρκία δεν έχει στηρίξει ούτε στο ελάχιστο τη γαλλική αμυντική βιομηχανία σε σχέση με το μέγεθός της και τις ανάγκες της. Αντίθετα, έχει στραφεί κυρίως στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Ιταλία και πιο πρόσφατα στη Βρετανία, ενώ επιδιώκει την αυτονομία μέσω δικής της παραγωγής.

Το μήνυμα προς το Παρίσι

Το συμπέρασμα δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η Ελλάδα είναι αυτή που, επί δεκαετίες, έβαλε πλάτη και εμπιστεύτηκε τα γαλλικά συστήματα, δίνοντας οικονομικό οξυγόνο στη γαλλική αμυντική βιομηχανία και στηρίζοντας τη στρατηγική της παρουσία στη Μεσόγειο. Η Τουρκία, αντίθετα, είναι ένας δευτερεύων παίκτης για τη Γαλλία, χωρίς βαρύνουσα σημασία στις εξαγωγές της.

Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Και οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε κάθε φορά που η γαλλική ηγεσία, είτε από λόγους συγκυρίας είτε για να εξυπηρετήσει ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια, εμφανίζεται να δίνει χώρο ή να στηρίζει τις τουρκικές επιδιώξεις.

Ο Πρόεδρος Μακρόν, ειδικότερα, θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι οι πραγματικές συμμαχίες χτίζονται με επενδύσεις, μνήμη και αμοιβαιότητα. Δεν μπορεί η Γαλλία να απολαμβάνει δεκαετίες σταθερής στήριξης από την Ελλάδα και την ίδια στιγμή να αγνοεί τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της Τουρκίας.

Η Ελλάδα δεν ήταν απλώς ένας πελάτης. Ήταν ο πιο σταθερός σύμμαχος, φίλος και εταίρος της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό το δεδομένο πρέπει να υπενθυμίζεται συνεχώς στο Παρίσι...