Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Και τώρα θα γίνει αγαπημένος του Spiegel ο Τσίπρας...

Τους έχω παρατηρήσει διαχρονικά, όχι μόνο τους Γερμανούς αλλά και του υπολοίπους ευρωπαίους και αμερικάνους και με πιάνει ανατριχίλα όταν ακούω επαίνους προς έλληνα πολιτικό.
Βέβαια, ποιο πολύ ανατριχιάζω όταν ακούω και έλληνες - υποτίθεται έγκριτους- δημοσιογράφους να επικαλούνται τους ξένους, στην προσπάθεια τους να ισχυροποιήσουν την άποψη τους.
Όχι μόνο είμαστε ανώριμη ως κοινωνία,
αλλά από ένα σημείο και μετά η κατάσταση μας χρήζει ψυχιατρικής εξέτασης 
Μα υπήρξαν ποτέ ειλικρινείς διακρατικές σχέσεις;
Είναι δυνατόν ποτέ το ένα κράτος θα θέλει το καλό του άλλου;
Οι διακρατικές επαφές γίνονται διά της διπλωματίας,, διπλωματίας =δύο μάτια,, το λέει και η λέξη.
Κοινός, άλλο σου δείχνω και άλλο σου μπήχνω.
Εμείς γιατί συνεχώς στεκόμαστε σε αυτό που μας δείχνουν και δεν ψάχνουμε αυτό που μας μπήχνουν;
Είναι φίλοι μας οι Γερμανοί;
Εμείς είμαστε φίλοι προς τους Γερμανούς;
Μήπως αγαπούν οι Γάλλοι τους Γερμανούς ή αντίστροφα;
Οι λαοί τα κράτη αγαπούν αυτούς που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα.
Όσο ο Παπανδρέου είχε δύναμη και μπορούμε να τους υπηρετεί ήταν καλός.
Αυτό έγινε και με τον Σαμαρά.
Τώρα βλέποντας ότι και ο Σαμαράς καίγεται πολιτικά, θα υμνήσουν τον Τσίπρα.
Οι Γερμανοί υμνούν και τον Μπουτάρη, τον οοποίο βέβαια αγαπούν και οι Τούρκοι.
Εμείς, γιατί υμνούμε αυτούς που υμνούν οι Γερμανοί;
Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.