Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Αντώνη παραιτήσου. Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Πως είναι δυνατόν μια παράταξη να οδηγεί με δική της πρωτοβουλία και επιμονή τον τόπο σε εκλογές, να ζητά αυτοδυναμία και ξεκάθαρη εντολή, να πιστεύει πως είναι ζήτημα χρόνου να κερδίσει και να επιτυγχάνει τελικά να καταγράψει ιστορικά χαμηλά βλέποντας τα ποσοστά της να γκρεμίζονται; Υπάρχουν εξηγήσεις για τη βαριά ήττα της συντηρητικής παράταξης; Ας επιχειρήσουμε μια όσο το δυνατόν σύντομη αναδρομή στην πορεία του προέδρου της ΝΔ από τη στιγμή που έλαβε την εντολή να ανασυγκροτήσει την φιλελεύθερη παράταξη.
Ο Αντώνης Σαμαράς αναλαμβάνοντας την ηγεσία του κόμματος μετά από μια κινηματική διαδικασία η οποία συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της ΝΔ, πήρε ξεκάθαρη εντολή να καθαρίσει την παράταξη από τους σκελετούς του παρελθόντος και να την οδηγήσει ξανά στην εξουσία. Ο πολιτικός που κατάφερε να κάνει το όνομά του συνώνυμο του πιο εντυπωσιακού πολιτικού come back στην σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία, μετά από αυτό του Ανδρέα Παπανδρέου, έπραξε- χονδρικά- τα εξής:

  • Άλλαξε λογότυπο και αποχώρησε από την ιστορική έδρα της Ρηγίλλης για να σηματοδοτήσει το καινούργιο, την ίδια ακριβώς ώρα που επέλεξε να στελεχώσει όλα τα όργανα του κόμματος και με τα φθαρμένα πρόσωπα του παρελθόντος.
  • Επέλεξε να ταχθεί απέναντι στο μνημόνιο κάνοντας, η αλήθεια είναι, μια δύσκολη επιλογή, αλλά παράλληλα αγνόησε εντελώς τα αστικά πλαίσια μέσα στα οποία κινείται η ΝΔ. Ανέλαβε το κόστος και δικαιώθηκε σε όλες του τις προβλέψεις, αλλά χωρίς να το υπολογίσει υπονόμευσε μόνος του την πολιτική του πορεία. Αντί να κάνει λόγο για ένα «ελληνικό μνημόνιο αποτέλεσμα εθνικού σχεδίου και σκληρής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας», εκείνος ενοχοποίησε τη λέξη «μνημόνιο» εκπαιδεύοντας παράλληλα το δεξιό ακροατήριο στην αντιμνημονιακή ρητορική.
  • Διέγραψε τη Ντόρα Μπακογιάννη και όλους όσους αρνήθηκαν να συμβαδίσουν με τη γραμμή καταψήφισης του πρώτου μνημονίου, χωρίς να έχει προετοιμάσει τη στρατηγική της επόμενης ημέρας. Έτσι βρέθηκε με ένα επιπλέον κόμμα στα δεξιά του, στο οποίο επέτρεψε να στοχεύσει κατευθείαν στον μεσαίο φιλελεύθερο χώρο.
  • Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου πρότεινε το περίφημο δημοψήφισμα, αντί να εκμεταλλευτεί τη δημόσια δήλωση της Μέρκελ για «λήξη όλων των ελληνικών εκκρεμοτήτων μέχρι το Δεκέμβριο» και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αναλαμβάνοντας πανηγυρικά τη διακυβέρνηση του τόπου, αντιθέτως προτίμησε ένα εθνικό πρόβλημα να το μετατρέψει σε εσωκομματικό του ΠΑΣΟΚ.
  • Επέλεξε να στηρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου, τοποθετώντας σ’ αυτή τους δυο αντιπροέδρους της παράταξής του, την ίδια ώρα που πάσχιζε να πείσει πως παραμένει αντιπολίτευση. Επιπλέον δεν είχε κανένα πρόβλημα να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε όλους τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, ανάμεσά τους και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, την ώρα που διέρρεε η δήλωσή του πως «δεν μ’ ενδιαφέρει ποιος θα γίνει Πρωθυπουργός» επιβεβαιώνοντας τις φήμες για Πετσάλνικο και Έλσα Παπαδημητρίου!!!
  • Αποφάσισε να στηρίξει τη δεύτερη δανειακή σύμβαση και το PSI, για το οποίο είχε αντιταχθεί δημόσια μέσα στη βουλή, αγνοώντας πως η Κοινοβουλευτική του Ομάδα «έβραζε». Αποτέλεσμα η διαγραφή περίπου του ενός τρίτου των βουλευτών του και μάλιστα για τον ακριβώς αντίθετο λόγο για τον οποίο είχε διαγράψει τους προηγούμενους. Δεύτερο κόμμα στα δεξιά του.
  • Εμφανίστηκε να είναι αυτός που οδήγησε τη χώρα σε εκλογές αγνοώντας όλες τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν εκλογική καθίζηση. Παράλληλα ζήτησε αυτοδυναμία και μάλιστα «έπαιξε το χαρτί» των επαναληπτικών εκλογών αδιαφορώντας για την συσσωρευμένη οργή του κόσμου που είχε ταυτίσει τη ΝΔ με το μνημόνιο.
  • Ανακοίνωσε την υποψηφιότητα Συμπιλίδη ακριβώς τη στιγμή που άφηνε εκτός ψηφοδελτίων στελέχη που δεν είχαν δώσει την παραμικρή αφορμή και εξαναγκάστηκε τελικά να το μαζέψει δείχνοντας απόλυτη αδυναμία.
  • Εξαπέλυσε επίθεση στην Αριστερά αδιαφορώντας τόσο για την επόμενη μέρα των εκλογών όσο για τις αυτοδιοικητικές που έρχονται, και παράλληλα αναβάθμισε τον Καμμένο σε συνομιλητή πρώτης γραμμής και γνήσιο εκφραστή της αντιμνημονιακής ρητορικής που ο ίδιος είχε εγκαταλείψει.
  • Απέφυγε να εμφανιστεί στις τηλεμαχίες δείχνοντας με τον τρόπο αυτό πως φοβάται. Προτίμησε επιπλέον τις ανοιχτές συγκεντρώσεις, η αποτυχία των οποίων διέσπειρε στις τοπικές κοινωνίες ένα κλίμα ήττας.
  • Και τελικά, μετά από όλα αυτά και το ποσοστό ήττας που έλαβε στις εκλογές, κράτησε τη διερευνητική εντολή μόνο για τρεις ώρες επιτρέποντας έτσι στον Τσίπρα να «κάνει παιχνίδι», και κάλεσε σε πανστρατιά όλα τα στελέχη που ο ίδιος διέγραψε στέλνοντας μήνυμα πολιτικής αριθμητικής, χωρίς να έχει εξασφαλίσει μια κατ’ αρχήν συμφωνία.
Δεν ξέρω αν υπάρχει πολιτικός αρχηγός στην μεταπολιτευτική ιστορία αυτού του τόπου, ο οποίος να έχει κάνει τόσα πολλά λάθη στρατηγικής. Ξέρω όμως πως η καλύτερη λύση γι αυτόν, για την κεντροδεξιά παράταξη και για την χώρα είναι η παραίτηση. Καλύτερα τώρα παρά αργότερα υπό δυσκολότερες για τον ίδιο συνθήκες.

Υ.Γ: Το γεγονός ότι ταύτισε το όνομά του με την «υποψήφια- φάντασμα» Αλεξάνδρα Ζωγράφου δεν αποτελεί ένα απλό λάθος αλλά μια προσβολή για ολόκληρο το νομό Λάρισας. 

larissanet.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.