Είμαστε όλοι αναρχικοί;

Την προηγούμενη εβδομάδα μια ομάδα ελλήνων φοιτητών «υποδέχθηκαν» τον Γιώργο Παπανδρέου στο πανεπιστήμιο Humboldt-Universitat του Βερολίνου με συνθήματα και πανό διαμαρτυρίας για την επιλογή του μνημονίου και όλα όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας από τη στιγμή εκείνη και μετά. «Την ώρα που ο πρωθυπουργός, Γιώργος Α. Παπανδρέου, ηγείται της εθνικής προσπάθειας του λαού μας για να αλλάξουμε και να σώσουμε οριστικά τη χώρα, ορισμένοι, με τις άγονες διαμαρτυρίες τους και την ανεύθυνη στάση τους επιχειρούν να υπονομεύσουν αυτή την προσπάθεια», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Λίγες μέρες αργότερα μια ομάδα ελλήνων φοιτητών.. «υποδέχθηκαν» τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στο Παρίσι, επιτιθέμενοι φραστικά εναντίον του για τις δηλώσεις που έχει κάνει αλλά και για τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση του μνημονίου. «Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οργανωμένη προσπάθεια που, δυστυχώς, έχει πολιτική κάλυψη από κοινοβουλευτικά -δηλαδή συστημικά- κόμματα, να κατρακυλήσει στη βία και την αστάθεια», δήλωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος.

Πιο είναι το κοινό στοιχείο των δύο αυτών επιθέσεων; Μήπως είναι η τραγική κατάσταση του λαού που βιώνει την ολοένα και πιο βάναυση επίθεση; Μήπως είναι το γεγονός πως ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει ξεπεράσει τα όριά του; Κατηγορηματικά όχι, κατά το σύστημα. Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την καθεστωτική ενημέρωση που την εξυπηρετεί ευθύνονται οι αναρχικοί!. Ναι. Όλοι όσοι επιτέθηκαν λεκτικά στους δυο πρώτους στην ιεραρχία  της σημερινής κυβέρνησης δεν ήταν τίποτε άλλο από αναρχικούς καλυπτόμενους από την έξω αριστερά, οι οποίοι τορπιλίζουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Έτσι φτάσαμε σήμερα γνωστός αρθογράφος στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα να συμπεραίνει πως : «κανείς δεν αμφισβητεί ότι η κοινωνία δοκιμάζεται. Ή ότι υπάρχει οργή και απογοήτευση στη χώρα για το πού φθάσαμε και για το πού πάμε. Ωστόσο, όσοι πληρώνονται λιγότερο ή είναι άνεργοι αντιμετωπίζουν την κατάστασή τους µε αξιοπρέπεια. Ακόμη δεν έχουν βγει στον δρόμο, δεν σπάνε βιτρίνες, δεν βρίζουν δημόσια πρόσωπα που συναντούν. Αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό  επιλογή συγκεκριμένων πολιτικών ομάδων που θέλουν να προβοκάρουν την όξυνση». Δεν χρειάζεται να σταθεί κανείς στις ανακρίβειες ή στην τυχαία ταύτιση των διαπιστώσεων ενός πολιτικού και της ανάλυσης ενός δημοσιογράφου.

Υπάρχει όμως ένα στοιχείο στο οποίο, όλως τυχαίως, δεν πέφτουν επάνω του τα φώτα της ανάλυσης. Αν όλοι όσοι διαμαρτυρήθηκαν στο εξωτερικό είναι αναρχικοί, τότε πως χαρακτηρίζεται το 85% της ελληνικής κοινωνίας που δεν ελπίζουν σε τίποτα; Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης το συντριπτικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας δεν ελπίζει πως τα πράγματα θα φτιάξουν και δεν ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Δηλαδή η ουσία της πολιτικής, είτε ως σύστημα είτε ως διαδικασία έχει αποτύχει. Μπορεί να υπάρχουν πολλές αντικρουόμενες απόψεις για θέματα που αφορούν την πορεία της οικονομίας ή κοινωνιολογικές προσεγγίσεις που διαφέρουν ως προς τις επιπτώσεις της κρίσης, αλλά το ποσοστό της απαισιοδοξίας αναφορικά με τον πυρήνα του πολιτικού μας συστήματος είναι συντριπτικό.

Αν λοιπόν ένας πολιτικός ηγέτης και το σύστημα που τον στηρίζει δεν μπορεί να δώσει ελπίδα και όραμα γιατί να υφίσταται; Και αν στο ερώτημα αυτό μπορεί να υπάρχουν απαντήσεις διαφορετικής ιδεολογικής απόχρωσης και προβληματισμού ας το θέσουμε διαφορετικά: αν ένας ηγέτης και το σύστημα που τον στηρίζει δεν μπορεί να δώσει ελπίδα και όραμα, πόσο παράλογο είναι να αποδοκιμάζεται;

Υ.Γ Οι  Financial Times σε πρόσφατη ανάλυσή τους θεωρούν πως είναι προτιμότερο για τον έλληνα πρωθυπουργό να πάει σε εκλογές και πως θα  πρέπει να τις κερδίσει κιόλας γιατί το δικαιούται με όλα όσα έχει κάνει. Φαντάζομαι πως την εκτίμηση αυτή δεν την έκανε σίγουρα κάποιος αναρχικός του εξωτερικού.

http://loxiasnews.gr/?p=989