Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Χάνουμε τα όνειρά μας.....

Παίρνω το θάρρος να σας γράψω αυτά τα λόγια με την ελπίδα να τα δημοσιεύσετε, να τα μοιραστώ με κάποιον.
Δεκαεφτά χρόνια γάμου μετρώ, τρία παιδιά γέννησα ελληνόπουλα...
Πρώτη φορά στα τόσα χρόνια σήμερα είδα τον άντρα μου να δακρύζει...

Πρώτη φορά αγκαλιαστήκαμε και

κλάψαμε μαζί για ώρα
-Γυναίκα δεν πάνε καλά τα πράγματα ..μου είπε λίγο μετά που γύρισε από τη δουλειά...

30 χρόνια τεχνίτης είναι ο άντρας μου σε εργοστάσιο στη Σίνδο....
και τώρα το εργοστάσιο ετοιμάζεται να βάλει λουκέτο

Δεν κλάψαμε για αυτά που θα χάσουμε, πάντα φτωχοί είμασταν , ποτέ δεν μας περίσσεψαν να φτιάξουμε κομπόδεμα..

Κλάψαμε για τα όνειρα εκείνα που κάναμε για τα παιδιά μας, να τα σπουδάσουμε , να μην δουλέψουν εργάτες σαν εμάς...να τα παντρέψουμε , να τα βοηθήσουμε να ανοίξουν σπίτι...
να γίνουμε ο αέρας στα φτερά τους...

Δεκαεφτά χρόνια ξύπναγα και κοιμόμουν με αυτά τα όνειρα..γιατί δεν είχαμε τίποτα άλλο...
τώρα τα χάνουμε και αυτά...

Σας Ευχαριστώ που με διαβάσατε
Καλλιρόη Χ. 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.