Το ΥΠΕΘΑ σε ρόλο "μεσίτη" εύρεσης εργασίας;

Μπάμπης Παπασπύρος

Η πρόσφατη κομματική εκδήλωση στην Καστοριά επεφύλασσε μια είδηση που, αν και παρουσιάστηκε ως «κοινωνική μέριμνα», προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τον θεσμικό ρόλο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Ο Υπουργός, Νίκος Δένδιας, αναφέρθηκε στη στήριξη των αποστράτων μέσω της δυνατότητας να βρουν εργασία στην «αγορά που σήμερα χρειάζεται ανθρώπους».

Ωστόσο, πίσω από το περιτύλιγμα της «επαγγελματικής αποκατάστασης», κρύβεται μια προβληματική αντίληψη που μετατρέπει το ΥΠΕΘΑ από εγγυητή της εθνικής ισχύος σε έναν άτυπο ενδιάμεσο –έναν «head hunter» για λογαριασμό του ιδιωτικού τομέα.

Το Υπουργείο ως «Γραφείο Διασύνδεσης»;

Η πρώτη και βασική ένσταση είναι θεσμική. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν είναι, ούτε οφείλει να γίνει, παράρτημα της ΔΥΠΑ ή ιδιωτικό γραφείο ευρέσεως εργασίας. Η αποστολή του εξαντλείται στη διασφάλιση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και στη μέριμνα για το προσωπικό εντός του πλαισίου της υπηρεσίας του.

Όταν η πολιτική ηγεσία προαναγγέλλει πρωτοβουλίες για τη διοχέτευση αποστράτων στην ιδιωτική αγορά, υπερβαίνει τις αρμοδιότητές της. Η εύρεση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα είναι μια καθαρά ατομική υπόθεση του πολίτη-συνταξιούχου και όχι αντικείμενο κρατικής διαμεσολάβησης, ειδικά από ένα Υπουργείο που δεν έχει καμία οργανική σχέση με την ελεύθερη οικονομία.

Το μεμπτό της "συναλλαγής"

Η εμπλοκή του ΥΠΕΘΑ ως μεσάζοντα ανάμεσα σε απόμαχους των Ενόπλων Δυνάμεων και ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι, το λιγότερο, μεμπτή. Ανακύπτουν κρίσιμα ερωτήματα διαφάνειας:

• Ποιες εταιρείες θα έχουν το προνόμιο να αντλούν έτοιμο, εκπαιδευμένο με δημόσιο χρήμα προσωπικό;
• Πώς διασφαλίζεται ότι αυτή η «διευκόλυνση» δεν αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ανταλλαγής εξυπηρετήσεων με επιχειρηματικούς ομίλους που μπορεί να έχουν άλλες δοσοληψίες με το Υπουργείο;
• Ποιος ελέγχει τα κριτήρια με τα οποία το Κράτος θα «προτείνει» έναν απόστρατο σε έναν ιδιώτη εργοδότη;

Η αποποίηση της κρατικής ευθύνης

Η ρητορική αυτή αποτελεί μια έμμεση αλλά σαφή παραδοχή: Το Κράτος αδυνατεί ή αρνείται να εξασφαλίσει στους αποστράτους μια σύνταξη που να ανταποκρίνεται στις δεκαετίες υπηρεσίας τους υπό καθεστώς διαρκούς διαθεσιμότητας και επικινδυνότητας.

Αντί το ΥΠΕΘΑ να παλεύει για την αποκατάσταση των μισθολογικών αδικιών και την ενίσχυση των μετοχικών ταμείων, προτείνει στους απόστρατους να γίνουν δυναμικό για τις ανάγκες της αγοράς. 

Οι απόστρατοι δεν είναι «άνθρωποι προς αξιοποίηση» από την αγορά, αλλά στελέχη που ολοκλήρωσαν μια απαιτητική αποστολή και δικαιούνται αξιοπρεπή ηρεμία. Η μετατροπή του ΥΠΕΘΑ σε διαμεσολαβητή ιδιωτικών συμφερόντων ευτελίζει το λειτούργημα του στρατιωτικού και δημιουργεί σκιές αδιαφάνειας.

Η αληθινή στήριξη δεν είναι το να βρίσκει ο Υπουργός δουλειές στους απόστρατους στα «γραφεία» του ιδιωτικού τομέα, αλλά το να διασφαλίζει ότι, μετά την αποστρατεία τους, δεν θα χρειαστεί να ξαναπεράσουν ποτέ την πόρτα κανενός εργοδότη από ανάγκη.