Η ιστορική μνήμη συχνά ταυτίζει την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα αποκλειστικά με τη διπλωματία και την υπογραφή της πυρηνικής συμφωνίας (JCPOA). Ωστόσο, μια αναδρομή στις δηλώσεις του τον Μάρτιο του 2012, στο συνέδριο της (American Israel Public Affairs Committee) AIPAC, αποκαλύπτει μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα: η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ δεν ήταν απλώς μια θεωρητική πιθανότητα, αλλά ένα ενεργό εργαλείο στα χέρια της Ουάσιγκτον.
Απευθυνόμενος στη διεθνή κοινότητα και την ηγεσία της Τεχεράνης, ο Ομπάμα έστειλε ένα ξεκάθαρο τελεσίγραφο. Η στρατηγική του δεν ήταν η «ανάσχεση» (containment), δηλαδή η αποδοχή ενός Ιράν με πυρηνικά όπλα και η προσπάθεια περιορισμού του, αλλά η πλήρης πρόληψη της απόκτησής τους με κάθε μέσο.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά στην ομιλία του:
«Οι ηγέτες του Ιράν θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχω πολιτική ανάσχεσης. Έχω μια πολιτική για να αποτρέψω το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Και όπως έχω καταστήσει σαφές επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου, δεν θα διστάσω να χρησιμοποιήσω βία όταν είναι απαραίτητο για την υπεράσπιση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμφερόντων τους.»
Η στρατιωτική ισχύς ως ενεργή επιλογή
Παρά την εκπεφρασμένη προτίμησή του για διπλωματική λύση, ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος ήταν κατηγορηματικός: η διπλωματία έπρεπε να συνοδεύεται από την αξιόπιστη απειλή της βίας. Η στρατηγική του βασιζόταν σε έναν συνδυασμό μέσων, όπου η στρατιωτική ισχύς είχε πρωταγωνιστικό ρόλο:
- Πολιτική απομόνωση της Τεχεράνης.
- Διπλωματική πίεση μέσω διεθνών συνασπισμών.
- Εξουθενωτικές οικονομικές κυρώσεις.
- Στρατιωτική ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο.
Το μήνυμα προς το Ισραήλ
Μια από τις πιο κρίσιμες παραμέτρους εκείνης της ομιλίας ήταν η αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να δρα αυτόνομα. Ο Ομπάμα υπογράμμισε ότι κανείς δεν πρέπει να αμφισβητεί το «κυριαρχικό δικαίωμα του Ισραήλ να λαμβάνει τις δικές του αποφάσεις» για την ασφάλειά του, ενώ εγγυήθηκε ότι οι ΗΠΑ θα στέκονταν στο πλευρό του συμμάχου τους αν οι συνθήκες το απαιτούσαν.
Το δόγμα Ομπάμα, όπως διατυπώθηκε το 2012, υπενθυμίζει ότι η χρήση βίας παρέμενε μια "ζωντανή" επιλογή στο τραπέζι των ΗΠΑ. Η ρητορική του δεν ήταν μια τυπική διπλωματική ευγένεια, αλλά μια σαφής προειδοποίηση ότι η αμερικανική υπομονή είχε όρια και ότι η αποτροπή ενός πυρηνικού Ιράν αποτελούσε κόκκινη γραμμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Η φιλοξενία και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων, τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.