Το πολιτικό ανάστημα ο πολιτικός πολιτισμός του Άδωνι και η ιδεολογική «ομηρία» της Αριστεράς στη βία

Μπάμπης Παπασπύρος

Η πρόσφατη επίθεση και οι απόπειρες σωματικής βλάβης κατά του Υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, στο νοσοκομείο της Νίκαιας, φέρνουν στο φως κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή σκηνή έντασης: αναδεικνύουν το χάσμα πολιτικού πολιτισμού και τη διαχρονική υποκρισία που δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο.

Η Ιστορική αναδρομή: Ιεράπετρα 2016

Τον Ιούνιο του 2016, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, έγινε αποδέκτης σφοδρών διαμαρτυριών & επεισοδίων κατά την επίσκεψή του στο νοσοκομείο της Ιεράπετρας. Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδιδε πύρινες ανακοινώσεις καταδικάζοντας τους «τραμπούκους» και τους «δήθεν αγανακτισμένους», διακηρύσσοντας με στόμφο:

«Καταδικάζουμε απερίφραστα τους προπηλακισμούς και τους τραμπουκισμούς εναντίον του αναπληρωτή Υπουργού Υγείας, Παύλου Πολάκη, έξω από το νοσοκομείο της Ιεράπετρας...

Οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ούτε κλείστηκαν, ούτε πρόκειται να κλειστούν στα σπίτια τους. Η θέση τους είναι δίπλα στην κοινωνία, με αυτήν επικοινωνούν, για αυτήν αγωνίζονται».

Η στάση του Άδωνι που ξεχώρισε

Σε εκείνη ακριβώς τη συγκυρία, ο Άδωνις Γεωργιάδης παρέδωσε μάθημα κοινοβουλευτικής δεοντολογίας. Παρά τη χαώδη ιδεολογική και προσωπική σύγκρουση με τον κ. Πολάκη, δήλωσε απερίφραστα στη Βουλή:

«Καταδικάζω απερίφραστα τα γεγονότα στην Ιεράπετρα. Άλλο η πολιτική κριτική και άλλο οι προπηλακισμοί. Αυτή είναι όμως η μεγάλη μας διαφορά. Όταν βάζατε κάποιους να τα κάνουν σε εμάς εσείς χαιρόσασταν.»

Το «Δικαίωμα στη Βία» και η Σημερινή Υποκρισία

Εκεί εντοπίζεται η ουσία του προβλήματος. Ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε το πολιτικό ανάστημα να προστατεύσει τον θεσμό του Υπουργού Υγείας, ακόμα και όταν αυτός κατεχόταν από τον μεγαλύτερο πολιτικό του αντίπαλο, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να εγκλωβίζεται ξανά στην ίδια λογική που τον χαρακτήριζε και τότε.

Είναι η λογική του «δικαιώματος στη βία» όταν αυτή εξυπηρετεί το αφήγημά του. Όταν οι «τραμπούκοι» της Ιεράπετρας γίνονται ξαφνικά «αγανακτισμένοι πολίτες» στη Νίκαια, η πολιτική συνέπεια πάει περίπατο. Η υποκρισία είναι ολοφάνερη:

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά, η βία είναι καταδικαστέα μόνο όταν στρέφεται εναντίον του. Όταν στρέφεται κατά του Αδωνι Γεωργιάδη φταίει ο ίδιος».

Για τον Άδωνι Γεωργιάδη, η βία ήταν και παραμένει ξένο σώμα στη Δημοκρατία, ανεξαρτήτως του ποιος είναι ο στόχος

Η ιστορία γράφεται με πράξεις και δηλώσεις που αντέχουν στον χρόνο. Η δήλωση του 2016 («Όταν βάζατε κάποιους να τα κάνουν σε εμάς εσείς χαιρόσασταν») επιβεβαιώνεται σήμερα με τον πιο πανηγυρικό και δυστυχώς βίαιο τρόπο. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.