Παρανοϊκή κίνηση Άγκυρας: Μόνιμες NAVTEX στο Αιγαίο με επίκληση σε“διεθνές δίκαιο” που η ίδια αρνείται!

Ο ελληνικός στόλος σε πλήρη παράταξη

Μπάμπης Παπασπύρος

Η Τουρκία συνεχίζει να κλιμακώνει την ένταση στο Αιγαίο με μονομερείς ενέργειες που φτάνουν στο απόγειό τους, με την πρόσφατη δήλωση του Υπουργείου Άμυνας της (Ιανουάριος 2026) ότι οι NAVTEX κατά των ελληνικών δραστηριοτήτων ισχύουν επ’ αόριστον χωρίς καμία ημερομηνία λήξης. 

Αυτή η κίνηση δεν είναι απλώς πρόκληση, είναι η κορύφωση μιας μακροχρόνιας, παρανοϊκής και παράλογης στρατηγικής που βασίζεται σε μια θεατρική επίκληση του διεθνούς δικαίου, ενώ η ίδια η Τουρκία αρνείται πεισματικά να δεχτεί και να υπογράψει το βασικότερο κείμενο αυτού του δικαίου: τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, 1982).

Το Δίκαιο της Θάλασσας, προβλέπει σαφώς ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ακριβώς όπως οι ηπειρωτικές ακτές (άρθρο 121), και ότι κάθε κράτος μπορεί να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα έως 12 ναυτικά μίλια (άρθρο 3). Η Τουρκία, όμως, δεν έχει υπογράψει ούτε κυρώσει τη Σύμβαση. Και όμως, η Άγκυρα επικαλείται συνεχώς το «διεθνές δίκαιο» για να καταγγείλει δήθεν «παραβιάσεις» της Ελλάδας στο Αιγαίο. Απαιτεί «συντονισμό» ερευνητικών δραστηριοτήτων, εκδίδει ατελείωτες NAVTEX, μιλά για «παραβίαση» της υφαλοκρηπίδας της από ελληνικά νησιά, όλα βασισμένα σε ερμηνείες που αντιβαίνουν ακριβώς στις διατάξεις της UNCLOS, την οποία η ίδια δεν αποδέχεται. Αυτό είναι το απόλυτο παράδοξο και η απόδειξη της παρανοϊκής λογικής: 

• Η Τουρκία δεν δέχεται ότι τα νησιά δημιουργούν ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα πέρα από 6 μίλια, γιατί αυτό θα «έπνιγε» την πρόσβασή της στο Αιγαίο.
• Αρνείται να υπογράψει τη Σύμβαση που το κατοχυρώνει αυτό.

• Και ταυτόχρονα κατηγορεί την Ελλάδα ότι «παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» όταν ασκεί ακριβώς τα δικαιώματα που προβλέπει η ίδια Σύμβαση.

Αυτή η στάση δεν είναι απλώς υποκριτική είναι θεμελιωδώς παράλογη. Δεν μπορείς να επικαλείσαι ένα νομικό πλαίσιο που σκόπιμα απορρίπτεις, μόνο όταν σε βολεύει να κατηγορείς τον άλλο.

Η «επ’ αόριστον» NAVTEX του 2026 ενισχύει αυτή την παρανοϊκή εικόνα. Οι NAVTEX είναι εργαλεία ασφάλειας ναυσιπλοΐας, όχι μέσο για μονομερή δημιουργία δικαιωμάτων ή για μόνιμη «επιτήρηση» ξένης κυριαρχίας. Η Τουρκία τις μετατρέπει σε μόνιμη πολιτική απειλή, σαν να δηλώνει: «Θα συνεχίσουμε να αμφισβητούμε επ’ αόριστον ό,τι κάνετε στο Αιγαίο, βασισμένοι σε ένα δίκαιο που εμείς δεν αναγνωρίζουμε». Είναι σαν να αρνείσαι να μπεις σε έναν σύλλογο, αλλά να απαιτείς από τα μέλη του να σου δίνουν αναφορά για τις δραστηριότητές τους και μάλιστα για πάντα.

Αυτή η τακτική αποκαλύπτει αδυναμία, όχι δύναμη. Γι αυτό επιλέγει τον θόρυβο, τις υπερπτήσεις, τις αόριστες NAVTEX και την ψευδή επίκληση ενός δικαίου που η ίδια απορρίπτει.

Η Ελλάδα, αντίθετα, βασίζεται στο πραγματικό διεθνές δίκαιο, αυτό που ισχύει για όλους, όχι μόνο για όσους την βολεύει. Η επίκληση της UNCLOS από την Τουρκία, ενώ η ίδια την απορρίπτει, δεν είναι νομική επιχειρηματολογία, είναι πολιτικός εκβιασμός και ψυχολογικός πόλεμος. Και όσο πιο «επ’ αόριστον» γίνονται οι NAVTEX, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται το παράλογο: μια χώρα που δεν δέχεται το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, δεν μπορεί να το επικαλείται για να περιορίσει τα δικαιώματα άλλης.

Το Αιγαίο δεν είναι τουρκική «εσωτερική θάλασσα» και δεν θα γίνει ποτέ, όσες αόριστες NAVTEX κι αν εκδώσει η Άγκυρα.